Sunday, June 15, 2003

با سلامي دوباره
وبلاگ من به اين به اين آدرس منتقل شده است
moaddab.persianblog.com

Monday, February 03, 2003


اين جا تهران است
قدم مي‌زنم
تمام شب را قدم مي‌زنم
در حسرت خواب
در اتاقي كه مردي‌
تمام روزهايش را دم زده است
در حسرت مرگ
حالم حالا حال شاعري است
كه دنبال قا�يه مي‌گردد
براي سنگ قبر كودكش

بي‌صبرم، بي‌صبر
نگاهم كن
همه‌ي سوال‌هاي دنيا در صورت من‌اند
عشق؟
زندگي؟
مرگ؟
كه صداي بابا مي‌غرد
<ساكت باش مرگ‌خورده!
برو دنبال نون!>
مي‌گريزند همه‌ي ابرهاي دنيا
از آسمان كودكانه‌ام

مي‌غرد صدا
باران ميآيد
�يوز مي‌پرد و برق مي‌رود
من مي‌مانم با قبض‌هاي‌معوقه
و د�ترچه‌هاي خالي‌
كه شعر بنويسم در اين �ضاي شاعرانه

كي آمدم اين جا؟
<اين جا تهران است، ساعت هشت بامداد!>
تمام شب هيولاي آهني‌
مي‌جويد مرا و مي‌دويد
و صبح ت�ي بودم
انداخته بر سكوي ترمينال
تاكسي! دربست
مرا ببر تا نهايت حكايت‌هاي كودكي‌ام
تا آخر دنيا
جايي كه خورشيدها شروع مي‌كنند
از پشت كوه آمده‌ام
مثل خورشيد
مي‌تابم بر همه‌ي ساختمان‌ها و پل‌ها
مي‌خندم با همه‌ي آدم‌ها
و آدم‌ها به من مي‌خندند

چقدر شكل برادرم بود
مردي كه شب را بر شانه‌هايش گريستم
و صبح ر�ت



چون بقچه‌ي نانم نبود
يا بقچه‌ي نانم، نبود
چون...
چقدر شكل پدرم بود دربان اخموي بيمارستان
چقدر شكل خودم بود
سرطان آواره‌ي محمد ظاهر
چقدر...
چقدر گريستم بر شانه‌هاي بيهوده‌ي ديوارها
چقدر خاراندم پشت ترا�يك سرم را
بايد در كدام ايستگاه پياده مي‌شدم؟

قدم مي‌زنم در خيابان‌هاي پارك
و از روبه‌رويم ميآيند
گله‌گله آدم‌ها
چقدر كله! چقدر آدم
چقدر آدم بي‌كله
مردند اين‌ها، زن‌اند اين‌ها
روسري‌اند اين‌ها، روي‌اند اين‌ها
سرند اين‌ها
دست، پا، چشم، گرسنه، گرسنه
پس كو طراوت پيشاني‌هايي‌
كه سحرگاهان بوسيدند آ�تاب‌هاي دهكده‌ها
و روانه كردند
همان كه به خاك ا�تاد در بدرقه‌اش آب
و قليان‌ها چه حر�‌ها كه نزدند پشت سرش
از روبه‌رويم ميآيند
پاترول‌ها و بنزها
و مي‌گذرند از رويم

قدم مي‌زنم
در خيابان‌هاي رنگين پارك
لبانم آويزان
چون جليقه‌اي عتيقه
بر جالباسي پالتوهاي پوستي‌
زير سايه‌ي بيدي مجنون مي‌ايستم
و لشكري ليلي‌هاي لب آلبالويي‌
رژه مي‌روند در برابرم
و هورا مي‌كشند براي سرگيجه‌ام
ن�س مي‌كشم
و تيره مي‌شود نقاشي سپيد خدا
پلك‌هايم را برمي‌دارد و مي‌گريزد جذام
نيمكت‌ها
با هيئت صليبي‌شان
رجز مي‌خوانند برايم
به نيمكت كشيده مي‌شوم
تهي از تن�س مژده‌هاي مهرباني‌
و در برابر مسيحاي آزرده
مي‌پژمرد خاتون معصوم‌ترين گل‌هاي جهان
در سكوت‌
علي محمد مودب